Dzieciobójstwo

Dramat jest zapisem przesłuchania w sądzie, a zarazem portretem psychologicznym dwudziestosześcioletniej kobiety, która zabiła swoje dziecko – udusiła je podczas kąpieli. Na sali sądowej obecni są jej ojciec i przyjaciel. Chronologię wydarzeń, które miały miejsce zanim doszło do procesu, odtworzyć można na podstawie pytań sędziego: opuszczenie rodzinnego domu, związek z przyjacielem, ciąża, porzucenie ojca dziecka, próby usunięcia ciąży, próba samobójcza po urodzeniu dziecka, powrót do rodzinnego domu. W czasie przesłuchania oskarżona więcej mówi o sobie i o swojej przeszłości niż o okolicznościach popełnienia czynu. Pytania sędziego jakby trafiały w próżnię, odpowiedzią na nie jest „strumień świadomości” rozchwianej psychicznie kobiety. Napisane dosadnym, a zarazem poetyckim językiem Dzieciobójstwo to dramat o kobiecości, konflikcie między własnymi pragnieniami a narzucanymi z zewnątrz rolami, ujarzmianiu kobiety przez mężczyznę i wszelkich tragicznych konsekwencjach tego procesu.